Nieuws

cees jacobs
Let op! Dit artikel is al 305 dagen oud en wellicht niet meer relevant

Conciërge Cees Jacobs verlaat na 27 jaar het Mill-Hillcollege [interview]

Na 27 jaar trouwe dienst gaat Cees Jacobs het Mill-Hillcollege verlaten. Cees is werkzaam geweest als conciërge en is dit werk ook met veel plezier blijven doen na het behalen van de pensioengerechtigde leeftijd.

“Ik hoop dat mijn opvolger net zoveel plezier aan zijn baan beleeft als ik!”, zegt hij. Maar na vele mooie jaren op de school, vindt hij het nu wel genoeg geweest. In dit interview blikt Cees terug op zijn Mill-Hilljaren.

Hoe ben je ooit op het Mill-Hillcollege terecht gekomen?

Tot mijn 42e jaar heb ik gewerkt als elektromonteur, maar ik moest stoppen vanwege artrose. Ik mocht niet meer op een trap staan; daar was ik al verschillende keren vanaf gevallen, met een schedelbasisfractuur en hersenschudding tot gevolg. Ik heb toen diverse computercursussen gedaan en mijn horecadiploma behaald. Toen heb ik op het Mill-Hillcollege gesolliciteerd. Ik heb altijd graag gesport en bij korfbal in de kantine achter de bar gewerkt met veel jeugd, dus leek het me wel een leuk baantje. Na m’n eerste sollicitatiegesprek was het zo gepiept en kon ik op 1 augustus 1989 meteen beginnen. Ik ben begonnen in de catering, in de pauzes moest ik de personeelskamer voorzien van koffie en thee, er was toen nog geen koffieautomaat. De vaat moest gedaan worden en de leerlingen werden in de pauzes voorzien van thee, melk en snoep. Na enkele maanden hoorde onderhoud en kopieerwerk ook tot mijn taak. Samen met mijn oud-collega Ton Coolen was dit een hele leuke tijd. Dikwijls was het ook onze taak om ‘s nachts te komen opdraven als er inbraakalarm was. Het was best spannend om met politie en honden de school te doorzoeken! Ook heb ik meegemaakt dat de school ontruimd moest worden voor een bommelding en dat we met de schoolleiding en een cameraploeg stonden te wachten tot het dak er af zou vliegen, maar gelukkig was dat niet zo.

Wat ben je van plan te gaan doen als je niet meer werkt?

Mijn vrouw Anita is sinds april met pensioen en we gaan zeker drie keer per jaar op vakantie. We hebben een treinabonnement en gaan dikwijls in het weekend naar een van de grote steden in Nederland, waarvan we er al veel hebben gezien. Ook doen we regelmatig de fietsen achterop de auto en dan fietsen we ergens een rondje van vijftig kilometer of meer. We nemen dan onze camera’s mee en maken nogal wat foto’s. We gaan verder graag naar het Safaripark Beekse Bergen en maken daar vooral foto’s van de roofvogelshow, want ik ben benoemd als huisfotograaf van de Valkeniers.

Waar is het Mill-Hillcollege groots in?

Toen ik hier begon, was het alleen een havo/vwo-school, later is hier de mavo bijgekomen. Het bijplaatsen van de mavo werd een blijvertje en een goede! En de derdewereldrommelmarkt ieder jaar vind ik nog steeds een hele prestatie van personeel en leerlingen.

Wat zijn de hoogtepunten van jouw jaren op school?

De nieuwbouw van de scheikunde- en technieklokalen en het Atrium met de nieuwe ingang vond ik een hoogtepunt. En zeker niet te vergeten de Mill-Hill Band; waar we samen met enkele collega’s een leuke tijd hebben gehad en zelfs een cd hebben uitgebracht. Die draai ik nog wel eens, dat zijn leuke herinneringen.

Wat is het leukste wat je ooit met een leerling hebt meegemaakt?

Eigenlijk mag ik dat niet vertellen, maar er was ooit een brugklassertje die bij een andere leerling een briefje van vijf gulden weggriste. Ik kon nog net haar gezicht zien en heb haar aangesproken. Toen was het geld al grotendeels op en heb ik haar moeder gebeld. De volgende dag bracht ze het geld netjes terug met een briefje erbij, dat het nooit meer zou gebeuren. Vanaf die dag zijn we de beste maatjes geweest tot ze van school af ging. Later kwam ik haar tegen als politieagent en ik zei tegen haar: ‘Jij als politie?! en ze zei: ‘Je ziet wel hoe een mens kan veranderen!’. We hebben samen nog een kopje koffie gedronken.

Wat ga je het meeste missen van het Mill-Hillcollege?

De gezelligheid, die ik iedere keer weer tegenkom als ik moet werken in de avonden. Ik word nog steeds met open armen ontvangen en kon sommige dames niet van me afhouden. En dat op mijn leeftijd, blijft toch leuk!

Reageer op dit bericht